دوستم داشته باش
دوستم داشته باش
من به آن می ارزم که به من تکیه کنی
گل اطمینان رو تو به من هدیه کنی
تو به من هدیه کنی

گر نيايي تا قيامت انظارت مي کشم منت عشق از نگاه پر شرارت ميکشم ناز چندين ساله از چشم حقارت مي کشم تا نفس باقيست اينجا انتظارت مي کشم

سلام٬من و میشناسی؟آره من همون دل داده ی بدبختم.آره من همون عاشقیم که دلم و دادم به تو. نمی دونم چوری درد دوریت و تحمل کنم٬نمی دونم چطوری بدون تو زندگی کنم.نمی توانم برایم سخت است.امیدوارم بفهمی چه می گویم.هنوز خاطرات تو در ذهنم است.هنوز به یادت شبها اشک در چشمانم حلقه می زند.هنوز دوستت دارم.اما نمی دانم چکار کنم.نمی دونم چگونه تحمل کنم.هنوز هم مجنون تو هستم .فراموشت نمی کنم. هیچ وقت...

دوستت دارم ٬لبالب

می سوزه عشقم از تب

پر میشم از اسم تو

هر ثانیه ٬هرشب

شقایق گفت با خنده: نه بیمارم . نه تب دارم
اگر سرخم چنان آتش، حدیث دیگری دارم
گلی بودم به صحرایی، نه با این رنگ و زیبایی
نبودم آن زمان هرگز نشان عشق و شیدایی
یکی از روزهایی که زمین تبدار و سوزان بود
و صحرا در عطش می سوخت، تمام غنچه ها تشنه
و من بی تاب و خشکیده، تنم در آتشی می سوخت
ز ره آمد یکی خسته، به پایش خار بنشسته
و عشق از چهره اش پیدای پیدا بود ز آنچه زیر لب می گفت
شنیدم سخت شیدا بود، نمی دانم چه بیماری
به جان دلبرش افتاده بود، اما
طبیبان گفته بودندش
اگر یک شاخه گل آرد
از آن نوعی که من بودم
بگیرند ریشه اش را و بسوزانند
شود مرهم
برای دلبرش آندم
شفا یابد

نگاه خسته ام را داد بر باد

غم سر بسته ام را داد بر باد

همان رسمي كه نامش عاشقي بود

دل شكسته ام را داد بر باد

در حضور خارها هم میشود یک یاس بود..در هیاهوی مترسکها پر از احساس بود

میشود حتی برای دیدن پروانه ها....شیشه های مات یک متروکه را الماس بود.

دست در دست پرنده،بال در بال..نسیم ساقه های هرز این بیشه ها را داس بود

کاش می شد حرفی از « کاش میشد» هم نبود....هر چه بود احساس بود و عشق بود و یاس بود

ز چشمت اگر چه دورم هنوز....پر از اوج و عشق و غرورم هنوز

اگر غصه بارید از ماه و سال....به یاد گذشته صبورم هنوز

شکستند اگر قاب یاد مرا.....دل شیشه دارم بلورم هنوز

سفر چاره دردهایم نشد..... پر از فکر راه عبورم هنوز

ستاره شدن کار سختی نیست.... گرشتم ولی غرق نورم هنوز

پر از خاطرات قشنگ توام.....پر از یاد و شوق و مرورم هنوز

ترا گم نکردم خودت گم شدی......من شیفته با تو جورم هنوز

اگر جنگ با زندگی ساده نیست.....در این عرصه مردی جسورم هنوز

اگر کوک ماهور با ما نساخت.....پر از نغمه پک و شورم هنوز

قبول است عمر خوشی ها کم است.....ولی با توام پس صبورم هنوز

نمي دانم چه حسي هست اين عاشقي؟

وقتي مي نشينم ، وقتي راه مي روم ، وقتي مي خوابم دوستت دارم

وقتي صدايي مي ايد دوستت دارم ، وقتي سکوت است دوستت دارم

چه مي کني با من که چنين راحت هميشگي شده اي ؟

حکایتی از حضرت داوود (ع) :

آن حضرت در حال عبور از بیابانی مورچه ای را دید که مرتب کارش این است که از تپه ای خاک بر می دارد و به جای دیگری می ریزد . از خداوند خواست که از راز این کار آگاه شود ... ٬ مورچه به سخن آمد که :

معشوقی دارم که شرط وصل خود را آوردن تمام خاکهای آن تپه در این محل قرار داده .

حضرت فرمود : با این جثه کوچک ٬ تو تا کی می توانی خاکهای این تپه بزرگ را به محل مورد نظر منتقل کنی ٬ و آیا عمر تو کفایت خواهد کرد !؟؟

مورچه گفت : همه ی اینها را می دانم ٬ ولی خوشم اگر در راه این کار بمیرم به عشق محبوبم مرده ام !

در اینجا حضرت داوود (ع) منقلب شد و فهمید این جریان درسی است برای او .

عزیزم دوستت دارم.

دوستت دارم

*

آخه کی جز من واسه تو می میره               کی دیگه جز من به عشق تو اسیر

کی غیر من با بونه هات می سازه              به بودنش کنار تو می نازه

سنگ صبورت توی غم ها کی بود                اون که یک لحظه نذاشتت تنها کی بود

اما شکستی دل عاشقم رو                       تهمت زدی به قلب ساده ام تو

نگفتی که یک عمر با تو هستم                  تو سختی هات کنار تو نشستم

حالا دیگه تو دلم جا نداری                         نیا که اینجا خاطرخواه نداری

عبرت شده واسه من این کار تو                  که دیگه به هیچ کسی دل نبندم

هر کی که گفت دوستت دارم عزیزم            به دروغ بزرگ اون بخندم